Avondje op stap!

Van de week kwam de grootste droom van mijn oudste dochter uit: een keer naar het concert van Nick en Simon! De kaartjes had ze vorig jaar November al voor haar verjaardag gekregen! Het concert werd helaas verplaatst van mei naar augustus, dus haar geduld werd goed op de proef gesteld!

We gingen met de trein vanuit Houten, want het concert was in Tivoli Vredenburg. Lekker dichtbij dus! In het theater bleek dat we echt een goed plekje hadden, ze kon het zo heel goed zien! 

Deze voorstelling was van de theatertour “Herinneringen”. Nick en Simon haalden herinneringen op over hun afgelopen 9 jaar. Over hoe het ooit begonnen was als “vrienden van Jantje Smit”, de afwijzing bij Idols, het opgeven van je studie… Over de vallende sterren en de hoolifans…Tussendoor natuurlijk hun hits, loepzuiver gezongen. Tranen bij mij tijdens “Vaderdag”, het handje van mijn dochter die de mijne zocht…

Ik vond dat de show goed in elkaar zat en ook mijn dochter van 8 kon de volendamse humor goed volgen! Haar droom werd in de lobby nog compleet gemaakt door op de foto te gaan met haar idolen!  

Helemaal op moesten we nog met de trein naar huis… De laatste meters lopen vanaf het station was haar teveel…. Thuis kwamen de tranen, van moeheid en van intens geluk…

Die schouder mag voorlopig niet gewassen, de foto gaan we uitvergroten voor boven haar bed. 

Dank aan Nick en Simon voor deze onvergetelijke avond! 

 

Advertenties

Bijna weer naar school… 

Ben ik de enige moeder die blij is dat volgende week de school weer begint?? Rondvraag bij andere moeders gaf me het antwoord al: nee dus!

Hoeveel ik ook van mijn dochters hou, na nu 5 weken vakantie (waarvan ik er zelf maar 2 vrij was) is mijn trukendoos wel leeg… 

Al mijn knutsel ideetjes en uitstapjes zijn gedaan. Al dan niet door mijzelf, mijn man of opa & oma’s. Gelukkig konden mijn meiden daar terecht tijdens onze werkdagen! Dus zijn ze oa. bij het Archeon, Dierenpark Rhenen, Oud Valkeveen, de speelheuvel en Burgers Zoo geweest. Ook menig uitstapje naar de stad hebben we gedaan, want shoppen kunnen ze inmiddels ook! Ook het strandje bij de Lek op de superhete dagen was geen straf! Waarom ben ik dan zo blij dat de school weer gaat beginnen?  

 Doordat ze natuurlijk later naar bed gaan in de vakantie en door de uitstapjes zijn ze sneller moe en dus ook chagrijnig. Tel daar het slechtere weer van afgelopen dagen bij op en je weet waarom ik het fijn vind dat de vakantie bijna over is.
Ik ben toe aan een normaal ritme en eerlijk gezegd denk ik dat de kinderen er zelf ook aan toe zijn! Vroeg op, naar school, ’s middags de buitenschoolse activiteiten…De meiden elk met hun eigen vriendinnetjes kunnen spelen. Ze hebben heerlijk samen gespeeld hoor, maar toch eindigt het vaak in onenigheid. Met mama als scheidsrechter…

Een paar dagen nog, met nog een concert vanavond, laatste logeernachtjes en een verjaardag… Dan begint het “normale” dagelijkse leven weer!!

Het vervolg..

Helemaal inspiratieloos zit ik naar de blogcijfers van afgelopen week te kijken… Een oude blog van oktober vorig jaar heeft mijn statistieken door het plafond doen gaan! Waar ik ’s ochtends nog grapjes maakte over: misschien kom ik wel aan de 500 views, leverde me uiteindelijk aan het eind van die week meer dan 12.000 views op!

Het was een hele persoonlijke blog, over mijn werk. Is dit dan nu het onderwerp waar ik bij moet blijven? Bloggen over het werk? Mijn man oppert een vervolg op “het meisje van de telefoon”. Maar wat voor vervolg? Er is sinds oktober eigenlijk geen verandering op dit gebied. Hij zei: schrijf dan over de leuke dingen van het werk? De complimenten die je krijgt of zo? De andere kant van het werk?  

 Later zit ik daar nog eens over na te denken. Wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst een compliment gehad van een patiënt? Dat je iets goed geregeld hebt voor ze? Of dat ze zo goed geholpen waren met een advies wat je ze gaf? Ik kan me er zo geen voor de geest halen… Is mijn werk dan echt zo negatief geworden?

Kost het me meer energie dan dat het me oplevert?

Ik ga me er de komende week eens in verdiepen en dan kan ik jullie een vervolg geven op het meisje van de telefoon! 

Creatief met strijkkralen

Omdat het zo slecht weer was vandaag, zijn we maar weer eens aan het knutselen geslagen. We hebben echt een mega bak vol strijkkralen, dus eens even gaan googlen wat we daar mee konden doen. Ik kwam via welke.nl op een afbeelding van een soort schaaltje van strijkkralen. Dit wilden we wel eens proberen.

Wat heb je nodig?

  • Strijkkralen
  • Ovenvaste schaal
  • Olie
  • Oven
  • Afwasmiddel

Verwarm de oven voor op 200gr. Vet de schaal in met olie, dit zorgt ervoor dat de strijkkralen blijven plakken in je schaal.

Doe de strijkkralen in de schaal. Hier hebben we nog op kleur gesorteerd, voor een fleurig effect kan je natuurlijk ook gewoon alles door elkaar doen!

 Verdeel ze goed en zorg dat er geen strijkkralen dubbel zitten.

Zet de schaal voor 4-6 minuten in de oven. Hou dit goed in de gaten, want de tijd kan per oven verschillen! Kijk dus regelmatig of de strijkkralen beginnen met smelten, want vanaf dat moment kan het heel hard gaan! 

Haal de schaal uit de oven (pas op: heet!!) en laat je baksel afkoelen. Haal je strijkkralen-schaaltje uit de schaal en laat het nogmaals goed afkoelen.

Daarna kun je het nog even schoonmaken met een sopje van afwasmiddel (er zit nog olie aan van de schaal).

En klaar is je strijkkralen-schaal!! 

   
Wij gaan er hier nog wel een paar maken. Je kunt natuurlijk verschillende maten schalen nemen voor een leuk effect!  Ook mijn meiden vonden het leuk om te doen!! 

Barcelona!

Yeah, ik mag naar Barcelona!! Een wens die uitkomt! Lekker in de zon, in de zomer. Terrasje, cultuur, strand, lekker eten…

Helaas is dit niet waar, maar voor opdracht 4 van “Ik blog de zomer door” mocht ik een stad kiezen in Europa waar ik zou willen werken. En wat ik nou al heel lang wil, is werken bij het ANWB steunpunt in Barcelona!!  

Foto: Anwb steunpunt Barcelona 

Lijkt me nou zo leuk om op die manier mensen te helpen tijdens hun vakantie. Ik denk dat ik ook best geschikt hiervoor ben, mede door mijn medische achtergrond! Ook ben ik gek op dingen uitzoeken/uitpuzzelen. 

We hebben zelf ooit eens gebruik moeten maken van een hulplijn, bij een ziekenhuisopname van onze jongste dochter in Italie. Dan ben je echt blij dat je een Nederlandse stem hoort die je kan bijstaan! 

Het zal vast mega-hard werken zijn, dat realiseer ik me ook wel! En het zijn natuurlijk niet allemaal leuke verhalen die je gaat horen. Maar door mensen gerust te stellen en praktisch zaken te kunnen regelen zijn ze vaak enorm geholpen! Terwijl ik daar werk ga ik naar Spaanse les, leer ik de Flamenco dansen en ga ik naar de spaanse kookschool om lekker te leren koken!

Wie weet komt deze droom nog eens uit… Als de kinderen het huis uit zijn of zo… Ik begin vast met Spaans leren!! 

Deze blog is onderdeel van “Ik blog de zomer door van met-k.com De vierde, en laatste, blogopdracht van Ik Blog De Zomer Door: Je mag een periode werken in een zomerse stad in Europa. Waar ga je naartoe en wat wil je leren?

Afscheid van de basisschool 

Ik moet heel diep graven in mijn geheugen. Normaal ben ik heel goed in mijn herinneringen, maar de laatste schooldag van de lagere school? Er gaat niet meteen een belletje rinkelen…

Ik heb een hele leuke lagere schooltijd gehad, een leuke klas, leuke meesters en juffen. Ja, ik hoorde bij de populairste meisjes van de klas. Gek om dit van jezelf te zeggen, maar ik heb het laatst van iemand teruggehoord, toen ik zei dat ik juist een onzeker en verlegen meisje was. Flarden uit mijn geheugen komen boven… Schoolreisje waarbij we pech hadden met de bus, handstand op het schoolplein, een rekenles met kerst omdat we een invaljuf hadden, het schoolkamp in groep 7…

En ja, de afscheidsmusical… Dat weet ik nog wel heel goed! Inpakken en Wegwezen, over een camping met een dubbelgeboekte caravan. Ik weet zelfs nog de naam van de rol die ik speelde: Annemiek Palmboom, dochter van Kees en Nicolet! Mijn haar in een bijpassende coupe: een staart midden op mijn hoofd, net als een palmboom. Ik moest spelen dat ik verliefd was op “Peter”, gespeeld door Alexander, op wie ik mn hele schooltijd al verliefd was. Ik was een kop groter, door die palmboom op mijn hoofd, torende ik ruim boven hem uit. Gèèn gezicht! En die zoen die erbij hoorde aan het einde van ‘ons liedje’ eindigde half op mijn oor… Aan het einde heb ik wel een traantje gelaten, bij het slotlied, ook dat weet ik nog: 

hee, hou je zakdoek bij de hand, inpakken en wegwezen, de club gaat uitelkaar, wij zijn bij het einde aan geland, tis over en sluiten maar…

Maar hoe ik me voelde die laatste momenten op de basisschool? Geen idee! Ik zal me vast heel groot gevonden hebben, om me 6 weken later weer heel klein te voelen op die grote school…

  


De derde blogopdracht van Ik Blog De Zomer Door van http://www.met-k.com Schrijf een blogpost over je herinneringen op de laatste schooldag van groep 8, of te wel de zesde klas. 

Donkere wolken…

Het is acht uur ’s avonds: ik zit op de bank en kijk naar de lucht. Donkere wolken drijven voorbij. Was het maar echt zo, dat het allemaal zo snel voorbij gaat; als wolken in de lucht.

Vanochtend was het maar een klein plukje wolk, verder een strak blauwe lucht. Zonder jas vertrok ik naar mijn werk. Ik had er zin in, werken als doktersassistente geeft mij heel veel voldoening; Ik heb er al eerder een blog over geschreven. Er zijn nu veel mensen ziek, ècht ziek bedoel ik dan. Dus niet de gewone snotneuzen, looporen en hoestbuien; ik bedoel dan ongeneeslijk ziek. Vandaag heb ik een aantal van hen kunnen helpen met verschillende zaken: van speciale hulpmiddelen aanvragen tot het regelen van drinkvoeding, bestellen van nieuwe medicatie en het regelen van een huisbezoek van de huisarts. Het is fijn dat je patiënten vaak al met iets kleins kan helpen. 

Tegen 10 uur regent het flink en dan komen er op mijn eigen telefoon berichten binnen. Mijn zwager die al even in het ziekenhuis ligt, krijgt vanmiddag de uitslag binnen van een scan. En hoe positief ik altijd probeer te zijn, er komen in mijn hoofd meer donkere wolken binnen drijven. Hoe kan het dat een volwassen man zolang al koorts heeft? Men weet het niet. Gezien mijn medische achtergrond zit er al even een klein donker wolkje in mijn hoofd…. Ik heb het tot nu toe steeds weg laten waaien…

Rond 15.00u komt het bericht binnen; infectie of kanker… Het wolkje in mijn hoofd neemt het over, al is er nog geen zekerheid. Eerst nog verder onderzoek… Er komt weinig meer uit mijn handen, gelukkig is het rustig op de praktijk. Ik kan patiëntenleed altijd goed van me afzetten, maar nu komt het weer dichtbij…  

 Ik heb de donkere wolken helaas al eerder gezien in mijn directe omgeving, mijn vader overleed, mijn moeder was ernstig ziek, mijn man verloor zijn baan… Gelukkig konden we altijd weer ergens een zonnestraaltje zien; hoe cliché: achter de wolken schijnt de zon. 

Als mijn kinderen op bed liggen, ga ik op de bank zitten en kijk naar de lucht. Het waait inmiddels flink, de donkere wolken drijven over. Mijn gedachten gaan naar mijn zwager. Ik hoop dat de artsen er compleet naast zitten, dat deze donkere wolk ook snel voorbij drijft. 


Deze blog is onderdeel van Ik blog de zomer door van met-k.com

De tweede blogopdracht: Fotografeer de zonsondergang vanuit je eigen huis en blog over het gevoel dat je erbij hebt, hoe je (werk)dag is geweest en hoe je nu uitrust.