Een dagje Julianatoren!

Net als elk ander gezin gaan wij ook graag een dagje weg. Alleen werkt manlief in de horeca en net als bij veel andere beroepen moet hij in het weekend meestal werken. Maar afgelopen weekend was hij een dagje vrij en omdat we verder geen plannen hadden, zijn we een lekker op stap geweest met de meiden!
De meiden waren dit jaar op schoolreisje geweest naar de Julianatoren en kregen die dag een ‘terugkomkaartje’. Dit vind ik echt altijd een briljante actie van de pretparken! Op die manier komen mensen vast en zeker nog een keertje terug! Want zeg nou zelf: in dit geval scheelde het ons bijna 40 euro aan toegang!!

IMG_3780-0.JPG
De Julianatoren is een pretpark voor kinderen tot een jaar of 10. Heel veel attracties op een relatief klein oppervlak, maar voor de kinderen is dit juist prettig. Je hoeft geen grote afstanden te lopen en het is goed te overzien.
Het was heerlijk weer en de drukte viel ons ook zeer mee! De meiden hebben alles gezien en gedaan wat ze wilden! De achtbaan was het coolste van de hele dag, daarna de vliegende bus en de draaiende piratenboot! Zelf ben ik altijd gek op de ouderwetse draaimolens!
Als afsluiter van deze superleuke dag zijn we natuurlijk naar de MacDonalds geweest, want dan is het helemaal af voor de meiden!!

Voor meer informatie kijk je op http://www.julianatoren.nl

Mijn ienieminie verjaardagskadootje

Ik ben nog lang niet jarig, nou ja, over 7 weken of zo. Maar ik vier al jaren mijn verjaardag niet. Allereerst omdat mijn dochter de week voor mij jarig is. Ik heb geen zin in 2 weken achter elkaar het huis vol visite. Dus zei ik altijd maar: we vieren de verjaardag van de oudste en oja, ik ben ook nog jarig.
Toen ik 30 werd, was ik dus net de week ervoor bevallen, lag dus heerlijk te genieten van mijn dochter. Het was tenslotte maar een getal. Ik zei tegen mijn man: ik geef wel een groot feest als ik 35 word.
Maar toen ik 35 werd, was mijn vader heel erg ziek (uiteindelijk is hij 2 weken daarna overleden), veel zin in een feestje had ik dus niet… En de 2 jaar erna had alles voor mij z’n glans verloren. Voor mij hoeven de verjaardagen en feestdagen niet meer…
Mijn man was het er niet mee eens voor dit jaar. “We gaan je verjaardag dit jaar wèl vieren, zei hij, dat verdien je en ja, samen met die van de oudste. Maar we maken wel duidelijk dat het ook jouw verjaardag is…” Slik, ehm, okee… Ik mocht er zowaar een nachtje over slapen…Een feest dus, okee, de uitnodigingen zijn de deur uit. En bij een verjaardag hoort een kado.

IMG_1064.JPGDit weekend mocht ik dus al mijn kadootje ophalen: iets wat ik al heel lang wilde hebben: een lief klein katertje!!
We hebben al een rode jeweetwelkater en na de goudvis (niet zo gezellig) en het konijn (niet heel succesvol) wilden we toch nog een beestje erbij. Een tijdje over een hondje getwijfeld, maar hiervoor hebben we gewoon echt te weinig tijd! Mijn man was nooit zo enthousiast, maar ineens was daar zijn ommezwaai: hij wilde het voor mijn verjaardag kado doen!! Een lief klein katertje om mee te knuffelen en te kroelen om momenten dat ik verdrietig ben, dieren voelen dit vaak aan…
En terwijl ik nu zit te bloggen zit er een knorrend katertje op mijn schoot, zo ienieminie nog, zo klein!! Met zo’n kado wil ik mijn verjaardag elk jaar wel weer vieren!!

IMG_4555.JPG

Het meisje van de telefoon.

Er zijn dagen dat mijn werk niet leuk is… Tuurlijk, ik wéét dat ik blij moet zijn dat ik werk heb. En ik bén ook dankbaar en blij, want ik hèb een hele leuke baan. Ik heb hele leuke collega’s waar ik mee kan lachen, praten en huilen, ik heb 3 lieve werkgevers en een fijn salaris. Ik heb door alle jaren heen geleerd dingen van me af te zetten, je kan het niet mee naar huis nemen, hoeveel het je ook raakt. Je hebt beroepsgeheim, dus je mag er ook niets over zeggen thuis. En omdat je thuis ook een gezin hebt met alle bijkomende zorgen, stapelen de emoties soms flink op.
Want er zijn dus van die dagen… Het begon eigenlijk 3 weken geleden met 2 sterfgevallen op dezelfde dag, een oudere heer die ongeneeslijk ziek was en in zijn slaap overleed, maar ook een jonge vrouw die heel ernstig ziek was. Nog voor zij haar eigen beslissing kon nemen, was het al voorbij. Slik, jonger dan ik, dat hakt er altijd in… Gelukkig kunnen we hier met de collega’s onderling, maar ook met de artsen altijd goed over praten… Vorige week kwamen daar nog 2 jonge vrouwen met borstkanker bij. Zoals je weet heeft mijn moeder dit ook, dus nu kwam het ook dicht bij mijn eigen gevoel.

Deze week hadden we veel lastige gesprekken met patiënten. Patiënten worden mondiger, terecht vind ik, maar men moet wel redelijk blijven. Ze zouden eens een dag mee moeten kijken wat wij als assistentes eigenlijk allemaal doen! We beginnen voor 8 uur al met de post van de avond- en nachtdienst, beantwoorden op een dag meer dan 100 telefoontjes, we doen spreekuur, kijken plasjes na, assisteren de huisarts en doen nog wel tig andere dingen! We zitten echt niet te wachten of er eindelijk eens iemand belt! We kunnen echt niet direct alles voor iemand regelen, wij zijn ook gebonden aan regels, die we echt niet zelf hebben bedacht… Maar we doen het wel, vaak zelfs nog na officiële werktijd. En vaak is het echt prima om even af te wachten, daar hebben we richtlijnen voor, die we echt gebruiken, daar is over nagedacht! En als de noodzaak er is, worden patiënten nog gezien, ja, ook op vrijdagmiddag om 5 voor 5, als het echt niet verstandig is om het weekend nog af te wachten. En oja, soms belt de dokter je ook nog in het weekend, als ze thuis zijn bij hun gezin, omdat ze graag nog even horen hoe het gaat, of je het wel redt met pijnstilling enzo…
Waarom krijgen we deze week dan zoveel commentaar? Dat we niet serieus naar iemand luisteren? Dat er gedreigd wordt, dat ze je voor de rechter willen slepen, omdat we iemand niet direct dezelfde dag een verwijsbrief geven? Dat we uitgescholden worden aan de telefoon omdat we iemand geen slaaptabletten willen geven, omdat we bang zijn dat iemand ze in 1x inneemt?
Zijn wij nu echt de trut aan de telefoon? .

IMG_1062-0.JPG
Vinden mensen ons een drempel of muur (of slang..) waar ze langs moeten, voor ze bij de dokter komen? Ik weet het niet, de maatschappij wordt steeds harder, in de zorg is dat ook zo. Agressie tegen hulpverleners horen we al langer over, maar het komt wel dichtbij, ookal is het in dit geval vooral verbaal. Al hebben we ook wel eens een patiënte gehad die om zich heen sloeg met een paraplu en 1 die de deur in kwam trappen… Ja, mijn werk is leuk… Nog steeds zijn de lieve, leuke, vriendelijke en vooral dankbare patiënten in de meerderheid en ik hoop dat dit nog lang zo blijft. Want na afgelopen 3 weken zit mijn emotie-emmertje even vol… Ja, het meisje van de telefoon heeft ook gevoel..

Oktober- borstkankermaand

De maand oktober staat in het teken van borstkanker. Je ziet overal het roze lintje weer verschijnen. Dit is al jaren zo, maar dit jaar doet het me zoveel meer…

IMG_3558.JPG
Een hele maand aandacht voor iets wat bij ons al elke dag in ons hoofd zit. De maand is pas net begonnen en ik vind het nu al moeilijk… Mijn moeder strijdt op dit moment tegen deze rotziekte… en al voor de tweede keer.
De eerste keer was 12 jaar geleden: een volledige amputatie, chemotherapie en alles wat daarbij komt kijken. Nu werd er bij het bevolkingsonderzoek iets in haar andere borst gevonden… Dit bleek helemaal mis, “domme pech” noemde de chirurg het. Na heel veel onderzoeken en meerdere operaties werd er toch besloten om nu ook de andere borst helemaal te verwijderen. Ook nu weer de hele rataplan: bestralingen en chemotherapie.
Na de 4e chemokuur bleek mijn moeder een allergische reactie te hebben op de kuur en moest ze hiermee stoppen. Nu is ze overgestapt naar een ander soort kuur, de eerste hiervan heeft ze afgelopen week gehad. Helaas moet ze hier meerdere kuren van hebben, dus tot half november is ze nog onder de pannen in het ziekenhuis.

IMG_3561.JPG
Maar wat ben ik trots op mijn moeder!! Ze gaat er zo goed mee om, ze is zo sterk! Ze moet het nu alleen doorstaan, mijn vader is bijna 3 jaar geleden overleden. Natuurlijk helpt iedereen haar zoveel als ze kunnen, maar we kunnen niet voelen wat zij voelt. De pijn van de operaties, de brandwonden van de bestralingen, de kaalheid van de chemo en de gigantische jeuk van afgelopen week. Kon ik daar maar iets van overnemen, maar meer dan er voor haar zijn, kan niet…
Af en toe denk ik niet aan borstkanker, probeer mijn gedachten uit te zetten… Door een avondje weg te gaan met manlief of met vrienden. Maar nu met de borstkankermaand lukt het niet om er nìet aan te denken en als het mij al niet lukt, hoe is dat dan voor iemand die er nu tegen strijdt? Of nog in onzekerheid zit? Is zo’n hele maand extra aandacht nog nodig??
Ik moet mezelf er maar aan overgeven en ga mijn roze lintje en armbanden maar opzoeken. Mijn moeder zit altijd in mijn hoofd en als zij zo sterk kan zijn, kan ik het ook!! BE STRONG!!