Het meisje van de telefoon.

Er zijn dagen dat mijn werk niet leuk is… Tuurlijk, ik wéét dat ik blij moet zijn dat ik werk heb. En ik bén ook dankbaar en blij, want ik hèb een hele leuke baan. Ik heb hele leuke collega’s waar ik mee kan lachen, praten en huilen, ik heb 3 lieve werkgevers en een fijn salaris. Ik heb door alle jaren heen geleerd dingen van me af te zetten, je kan het niet mee naar huis nemen, hoeveel het je ook raakt. Je hebt beroepsgeheim, dus je mag er ook niets over zeggen thuis. En omdat je thuis ook een gezin hebt met alle bijkomende zorgen, stapelen de emoties soms flink op.
Want er zijn dus van die dagen… Het begon eigenlijk 3 weken geleden met 2 sterfgevallen op dezelfde dag, een oudere heer die ongeneeslijk ziek was en in zijn slaap overleed, maar ook een jonge vrouw die heel ernstig ziek was. Nog voor zij haar eigen beslissing kon nemen, was het al voorbij. Slik, jonger dan ik, dat hakt er altijd in… Gelukkig kunnen we hier met de collega’s onderling, maar ook met de artsen altijd goed over praten… Vorige week kwamen daar nog 2 jonge vrouwen met borstkanker bij. Zoals je weet heeft mijn moeder dit ook, dus nu kwam het ook dicht bij mijn eigen gevoel.

Deze week hadden we veel lastige gesprekken met patiënten. Patiënten worden mondiger, terecht vind ik, maar men moet wel redelijk blijven. Ze zouden eens een dag mee moeten kijken wat wij als assistentes eigenlijk allemaal doen! We beginnen voor 8 uur al met de post van de avond- en nachtdienst, beantwoorden op een dag meer dan 100 telefoontjes, we doen spreekuur, kijken plasjes na, assisteren de huisarts en doen nog wel tig andere dingen! We zitten echt niet te wachten of er eindelijk eens iemand belt! We kunnen echt niet direct alles voor iemand regelen, wij zijn ook gebonden aan regels, die we echt niet zelf hebben bedacht… Maar we doen het wel, vaak zelfs nog na officiële werktijd. En vaak is het echt prima om even af te wachten, daar hebben we richtlijnen voor, die we echt gebruiken, daar is over nagedacht! En als de noodzaak er is, worden patiënten nog gezien, ja, ook op vrijdagmiddag om 5 voor 5, als het echt niet verstandig is om het weekend nog af te wachten. En oja, soms belt de dokter je ook nog in het weekend, als ze thuis zijn bij hun gezin, omdat ze graag nog even horen hoe het gaat, of je het wel redt met pijnstilling enzo…
Waarom krijgen we deze week dan zoveel commentaar? Dat we niet serieus naar iemand luisteren? Dat er gedreigd wordt, dat ze je voor de rechter willen slepen, omdat we iemand niet direct dezelfde dag een verwijsbrief geven? Dat we uitgescholden worden aan de telefoon omdat we iemand geen slaaptabletten willen geven, omdat we bang zijn dat iemand ze in 1x inneemt?
Zijn wij nu echt de trut aan de telefoon? .

IMG_1062-0.JPG
Vinden mensen ons een drempel of muur (of slang..) waar ze langs moeten, voor ze bij de dokter komen? Ik weet het niet, de maatschappij wordt steeds harder, in de zorg is dat ook zo. Agressie tegen hulpverleners horen we al langer over, maar het komt wel dichtbij, ookal is het in dit geval vooral verbaal. Al hebben we ook wel eens een patiënte gehad die om zich heen sloeg met een paraplu en 1 die de deur in kwam trappen… Ja, mijn werk is leuk… Nog steeds zijn de lieve, leuke, vriendelijke en vooral dankbare patiënten in de meerderheid en ik hoop dat dit nog lang zo blijft. Want na afgelopen 3 weken zit mijn emotie-emmertje even vol… Ja, het meisje van de telefoon heeft ook gevoel..

Advertenties

36 thoughts on “Het meisje van de telefoon.

  1. Pff heftig! Vind heel knap dat er mensen zijn zoals jij die het werk kunnen doen. Het is heeeel hard te hopen dat de maatschappij snel gaat veranderen. Hopelijk ben je dit weekend lekker vrij en kan je van je gezinnetje genieten, volop!

    Like

    • Goh, hier hik ik zelf al zolang tegenaan en jij schrijft het precies op zoals het in mijn hoofd zit, hoe ik het had willen uitleggen. Echt super. Ik merk ook zo ontzettend veel verandering in die 19 jaar die ik in een huisartsen praktijk werk. Heb vaak getwijfeld of ik niet iets anders moest gaan doen. Hoop dat dit mensen stof tot nadenken geeft.

      Like

  2. Over plasjes gesproken. Bedenk het me nu ineens. Ik kan me nog herinneren dat ik een plas moest inleveren bij de balie. Ik voelde me er niet echt gemakkelijk bij. Er stonden mensen, achter me, in mijn aura. 😉
    En ik wilde, toen ik aan de beurt was, het potje beneden zetten op haar bureau in plaats van op de verhoogde balie. ‘Ik vind het niet erg hoor!’ zegt de assistente nog. ‘Nee, maar ik wel!’ 🙂

    Ik had een count your blessings momentje vanochtend. De assistente was aardig. oprecht geïnteresseerd. Dat ga ik me herinneren. Mooi.

    Like

  3. Prachtig geschreven, recht uit het hart!
    En je hebt uiteraard helemaal gelijk, de wereld wordt steeds harder en mensen worden idd niet alleen mondiger maar helaas ook agressiever. Succes en geef inderdaad niet op!

    Like

  4. Je schrijven komt als geroepen. Als beginnend doktersassistente weet ik me niet altijd raad. En vraag ik me zo nu en dan af waarom ik in godsnaam voor dit beroep gekozen heb.

    Ik wil de patiënt zo goed mogelijk verder helpen. Maar zoals gezegd, ik er heb er nog 100 op een dag. Je blijft rennen voor anderen. En de stank voor dank voelt daardoor vaak zwaar aan.

    Je schrijven geeft me energie om het de laatste dag van de week nog even uit te zitten. Wetend dat ik niet de enige ben die naar het weekend verlangt 😛 En volgende week…. het wordt vast beter.

    Dank je wel!

    Like

    • Het is nog steeds een leuk vak, ik hoop dat je als beginnend assistente niet opgeeft door de negatieve reacties van patiënten! Vergeet niet dat er 10 anderen wèl tevreden zijn! Ik weet inmiddels na 18 jaar dat je nooit iedere patiënt tevreden kan houden! Blijf bij jezelf, laat je niet kisten!!

      Like

  5. Zo herkenbaar. Ik werk nu 26 jaar als doktersassistente in een ziekenhuis. Ik merk dat ik dagen heb dat ik soms echt moeite heb met de telefoontjes. Mensen eisen van alles. Laatst zei een patiënt dat ik maar eens met mijn luie kont achter mijn bureau moest komen. Ik, die het altijd goed voor heb met patiënten. Ik hoef je niet te vertellen dat er stoom uit mijn oren kwam.

    Liked by 1 persoon

  6. wat mooi geschreven! Heel herkenbaar. Ik ben al meer dan 40 jaar doktersassistente en over 7 maanden kan ik er een punt achterzetten. Er is heel veel veranderd in de loop der jaren. Het werk, de patienten, alles erom heen van regelgeving.Toch is het een heel mooi beroep en kan je veel betekenen voor de mensen. Als je met hart en ziel je werk doet, en dan doen we als doktersassistentes allemaal, zijn mensen daar dankbaar voor.Nou ja, die vervelende, veeleisende patienten natuurlijk niet. Daar kun je niets goed voor doen. Ik denk dan : ” jij zit vast ook niet lekker in je vel” en probeer over mijn irritaties heen te stappen. En soms lukt dat en dan geeft mij dat weer een goed gevoel. Maar soms ook niet. In de loop der jaren heb ik ook wel ervaren dat je team waar je mee werkt heel belangrijk is.Samen moet je de kar trekken, de ene dag loop jij voorop en een andere dag je collega.Ik ga nog iedere dag met plezier naar mijn werk, ik ben wel helemaal kapot aan het eind van de dag.Ik heb altijd full time gewerkt en nu sinds 1 jaar 3 dagen. Gelukkig staat er een nieuwe generatie DA’s klaar , die hoop ik , heel veel plezier in hun werk gaan vinden.
    Ik wens alle DA’s die het soms niet meer zien zitten, het eens moeilijk vinden veel succes! Hou jullie taai!

    Liked by 1 persoon

  7. Agressie is nooit goed natuurlijk, maar ik kan me als patiënt aardig geïrriteerd voelen door een assistentie die eerst zelf een diagnose lijkt te willen stellen voor ik een afspraak met de dokter kan maken. Als ik naar de dokter ga wil ik een medicus spreken, niet een assistente. Zoals die keer dat ik na mijn bloeddrukmeting de dokter wilde spreken over de conditie van mijn hart en bloedvaten. ”Maar ik kan ook bloeddruk meten hoor” Ja, lieverd, dat kan ik zelf ook, maar ik wil met de dokter de medische kant bespreken.
    Het gevolg van dergelijke perikelen met doktersassistentes is dat ik zo min mogelijk naar de dokter (ook als het eigenlijk zou moeten) ga en bijvoorbeeld bloedtesten online bestel en onder eigen beheer laat uitvoeren.
    Als ik bel voor een afspraak, dan wil ik de dokter zien, geen gesprek met een assistente met evenveel medische kennis als ik zelf.

    Like

      • Dat kan ik als patiënt wel bedenken en als ik een afspraak met een dokter wil is dat voor mij urgent.

        Like

    • De assistente probeert niet een diagnose te stellen maar vraagt een aantal dingen in opdracht van de arts om een inschatting te maken of het probleem meteen door de huisarts beoordeelt moet worden of dat het kan wachten of dat u door de assistente of een praktijkondersteuner kan worden geholpen.

      Liked by 1 persoon

    • Als u inderdaad ook een medische opleiding hebt gehad zoals de assistente is het misschien handig om dat naar haar te communiceren. Dan kan ze rekening houden met uw medische achtergrond. Verder doet ze alleen haar werk wat haar door haar werkgever is opgedragen. Het passieve agressieve commentaar wat u hier geeft , geeft mij de indruk dat u één van de personen bent die onnodig het werk dat wij doen zwaar maakt. Als meer mensen het gesprek met de assistente zouden aangaan zou er veel opgelost kunnen worden. Wat zouden mensen anders gaan kijken en denken over ons vak als ze eens een dagje mee konden lopen…dan zouden ze hun visie 50 jaar kunnen bijstellen…

      Liked by 1 persoon

  8. Niet iedereen denkt zo over de dokerstassistente die daar achter de balie de telefoontjes aan neemt er de hele dag zit te niksen. Soms als ik mijn dokter bel.. krijg ik ook een assistente.. helaas kunnen sommige assistentes het te bont maken.. regels zijn regels.. maar helaas zijn die regels bij elke arts anders.. ik heb nu de zoveelste huisarts.. en bij de een doet een huisarts meer dan bij de ander.. mijn huisarts zal nooit in het weekend vragen of de medicatie helpt.. echt niet.. de doktersassistente van mijn huisarts.. denkt vaak dat ze zelf arts is… door klachten niet serieus te nemen.. mensen niet serieus te nemen… bij langdurende buikpijnklachten word er gezegd dan gaat u maar naar de weekend arts.. als u het niet vertrouwd.. dus zij wil de huisarts niet naar de buik laten kijken.. dan kun je als patient wel eens uit de slof schieten.. of als de assistente vergeten is om heel belangrijke medicijnen door te bellen.. kun je ook uit je slof schieten.. niet dat dit bij de eerste de beste keer gebeurd.. maar wel wanneer dat meiske dit al tot drie maal aan toe is vergeten.
    Wij chronische zieken hebben vaak elke dag pijn.. als je smorgens wakker wordt en savonds als je naar bed toe gaat.. je humeur wordt hier echt niet beter van.. en daarbij komt ook nog eens kijken dat je heel erg moe bent .. door al die pijn.. assistentes kunnen door de telefoon niet zien.. wie erg veel leed heeft en wie niet.. diegene die elke dag met pijn is opgezadeld.. zit niet te wachten op een dood doener advies wat je vaak krijgt.. een al te gemakkelijk antwoord wat ook soms kwetsend kan overkomen.. niet elke doktersassistente is gelijk.. net zo goed als de mensen niet gelijk zijn… maar soms zijn er van die mensen waar bij hun pijn zo hoog zit.. dat zij het verdienen om geluisterd te worden.. en daar ook respect voor te hebben.. zij durven al bijna niet meer te vragen.. want dat beteken onhafhankelijkheid.. dat wil je niet.. toch zul je soms moeten… en als je dan wel eens uit je slof schiet.. mensen die met een paraplu zwaaien uit boosheid lijkt mij meer een patient voor een psychiater.. maar deze mensen heb je ook in de maatschappij.. Dat komt omdat de psychiatrie zo verschrikkelijk slecht is.. Volgens mij ben jij nog niet zo lang doktersassistente om te weten wat er in de patienten omgaat.. en wat voor patienten er rondlopen.. dat niet het grootste gros van de mensen nu allemaal criminelen aan het worden zijn.. dat is het echt niet.. ik zou je toch willen aanraden om meer naar mensen te kijken en het goede in de mensen te zoeken.. want echt mensen zijn niet zo slecht als je zelf denkt.. Ik ben zelf al meer dan tien jaar gehandicapt.. ben bijna 60 jaar.. en weet uit ervaring dat als je denkt dat de wereld slecht is.. je ook slechte mensen tegenkomt.. denk positief.. en dan ontmoet je ook de positieve kant van de mensen.. Positiviteit trekt positieve krachten aan en negatief de …. dit kan je zelf invullen.. Lieve meid.. denk er eens goed over na over wat ik geschreven heb.. misschien kun je er wat van leren.. ik bedoel het goed met je en heb geen kwaad in de zin..

    Liked by 1 persoon

    • Dit is de andere kant van het verhaal. Wanneer je als doktersassistente de patient serieus neem, echt luistert, meelevend gevoel toont, dan zul je merken dat je ook positieve mensen treft. Ik werk 15 jaar als doktersassistente, met veel plezier, om de afwisselende taken en het contact met de patienten. Behandel de ander zoals je dat zelf zou willen, blijf rustig, blijf jezelf. En geniet van dit vak, ook al worden we onderbetaald, het is een prachtvak!

      Like

      • Dat doe ik ook zeker! Dit verhaal is al van oktober. Ik zat toen zelf door ziekte van mijn moeder niet lekker in mijn vel.
        Het feit is wel dat patienten steeds mondiger worden, ik werk nu al 18jaar als assistente en er is echt wel verschil tussen toen en nu!

        Like

      • Er is inderdaad ook veel verandert, ook in onze taken. Patienten zijn mondiger (soms terecht!) en wij moeten meer aan agendabeheer doen door naar reden te vragen, dit willen/kunnen mensen niet altijd zeggen, dan vraag ik of ze voldoende hebben aan 10 min of dat het een dubbele afspraak moet worden en ik noteer bij agenda: prive. Succes met alles!

        Like

  9. En dat is toch ook weer precies waarom ik dit werk zo mis!! Helaas ben ik vorig jaar volledig afgekeurd.
    Hoewel het hectische werkdagen waren, was geen enkele dag hetzelfde en gelukkig maakte de dankbaarheid heel veel goed.
    Zelfs nu droom ik nog wekelijks dat ik aan het werk ben, zo moeilijk kan ik mijn werk los laten.

    Like

  10. Pingback: - SASKIA VD STAAK

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s