Mijn oma is zo lief…

Zaterdag ben ik bij mijn oma op bezoek geweest. Voor iemand anders misschien heel gewoon, maar voor mij is het elke keer bijzonder. Mijn oma is 97 en dement. Ze weet niet meer wie ik ben; je reist bijna 2,5 uur voor iemand die jou niet kent… Maar ze blijft mijn oma…. en wat is ze lief…

Als ik terug ga in de tijd, dan zitten we samen aan tafel en spelen we scrabble. En denk maar niet dat je een verkeerd woord kon leggen!! Ik leerde rummi, leerde over de natuur en we maakten samen gedichtjes… We mochten regelmatig logeren bij Oma in Den Haag en gingen dan met de tram naar Scheveningen…. Oma werd ouder en ging wat meer in de buurt van een tante wonen, zodat er altijd iemand snel bij haar kon zijn… Dat werd voor ons ook een stuk verder weg, Zuid Limburg… Later met mijn eerste autootje naar haar toe gereden, hoe trots was ik om haar daar een stukje rond te mogen rijden!!

2015/01/img_4218.jpg
Herinneringen….
Oma werd vergeetachtig, steeds meer, kon niet meer alleen wonen. Dus naar een soort aanleunwoning, waar ze in de gaten gehouden werd, later ging zelfstandig wonen helemaal niet meer en volgden er nog 2 verhuizingen, steeds een kamertje kleiner… En nu?? Nu zit ze in een rolstoel, in een huiskamer met nog een aantal andere mensen, met deuren die niet open kunnen voor haar… Ze denkt dat mijn moeder haar zus is, mijn oom is haar ‘vriendje’ en ik?? Ze noemt me poelewoep…. Ze weet het echt niet meer.
Ik laat haar een foto van mijn 2 meisjes zien, waarbij ze meteen zegt dat ze hen al eerder heeft gezien, ik noem de naam van de oudste en als ik vraag naar de naam van de jongste noemt ze mijn naam…. Er vallen grote stiltes en ik vraag me af wat ze allemaal denkt.
We eten samen een stuk Limburgse vlaai, waarbij ze absoluut eerst het koekje wat bij de koffie zit wil op eten voor ze aan haar vlaai begint. Helpen met het papiertje mag ik niet… Er volgen een hoop vragen en onzinnige verhalen waar geen begin en eind aan zit en we geven antwoorden waar ze blijkbaar wel tevreden mee is.
Ze blijft vragen waar Herman is, mijn oom zit aan tafel en we wijzen hem steeds aan. Tot we ons na een tijdje realiseren dat ze naar mijn vader vraagt (die ook Herman heet). Wel of niet zeggen dat hij niet meer leeft?
We maken samen een ‘selfie’… Ze moet lachen omdat “we er goed opstaan” volgens haar…

2015/01/img_4198.jpg
Och, mijn lieve omaatje… Ik hou haar hand vast, streel haar dunne vingers en doorzichtige huid… Ik neem haar compleet in me op…Bij het naar huis gaan knuffel ik haar en streel haar wang… Misschien is het de laatste keer dat ik haar zie…

Advertenties

6 thoughts on “Mijn oma is zo lief…

  1. Mooi sas,

    Wij zien het nu thuis ook gebeuren met oma…. beginstadium…. alles wordt Door elkaar gehaald, en ik wordt altijd inge genoemd…. naam van mn helaas al overleden tante

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s