En dan zit hij ineens zonder werk…

Mijn man kreeg eind vorig jaar te horen dat hij weg moest bij zijn werkgever. Zomaar, ineens, out of the blue. U wordt bedankt voor de afgelopen 14 jaar en tot ziens….
Het was eind november en het overviel ons enorm. Nooit eerder werd erover gesproken en de jaarlijkse functioneringsgesprekken waren ook altijd goed. Daar sta je dan… Hij kwam huilend thuis, hoe vertel je dit aan je vrouw?? Dat je, na 14 jaar, weg moet bij het bedrijf waarmee je zo vergroeid bent?? Hij heeft altijd keihard gewerkt, lange dagen gemaakt en vaak ook hele weekenden in de weer. Zelfs ’s nachts was hij bereikbaar voor als het alarm ging…. Zoveel jaren hard werk, wordt zo van tafel geschoven…

IMG_4433
Er was eerst verdriet, toen boosheid en daarna een soort van berusting…. Bij hem kwam dat al heel snel, bij mij overheerst eigenlijk de boosheid nog. Mijn schoonvader kwam de volgende dag meteen langs met twee A-4tjes vol geschreven, met zaken waar we aan moesten denken en mijn schoonzus die bij het UWV werkt, had ook allerlei tips. Het bedrijf wilde ontslag per 1 januari, “lekker een nieuwe start maken in het nieuwe jaar”… Maar zo werkt dat niet, dus via de rechtsbijstand het één en ander kunnen regelen, het ontslag is uiteindelijk per 1 april. Maar door overuren en vakantiedagen is hij vanaf morgen al thuis. Hij was tot vorige week heel rustig, heel gelaten, alsof het hem eigenlijk niet veel meer deed. Je kan er toch niets meer aan veranderen en hij wil het netjes afsluiten met zijn werkgever. Het wereldje is klein en hij wil niet dat er vervelende verhalen de ronde gaan doen.

IMG_4429
En nu??
Ik zie een man met verdriet. Een hoop verdriet en misschien ook wel opgekropte woede. Ik zie een man die met zijn ziel onder zijn arm loopt en toe is aan rust. Iedereen komt met adviezen: “je moet eens dit, je moet eens dat…” Heel lief, maar eerst moet er nu tijd zijn voor rust. Ik vergelijk het met een soort rouw, rouwen om wat je had en om het verdriet wat je is aangedaan. Afscheid nemen van je collega’s, afscheid nemen van een zaak die je hebt helpen opbouwen tot wat het nu is.
Ik hoop dat er snel elders een deur voor hem open gaat. Een baan waarbij men hem weer het gevoel kan geven dat hij er toe doet, want dat verdient hij. Vandaag is zijn laatste werkdag en krijgt hij zelfs nog een afscheidsborrel. Krijgt hij dan toch nog een beetje waardering voor de afgelopen 14 jaar??

Project Zolder, deel 2: het gaat beginnen

Al eerder hebben jullie kunnen lezen over de plannen om de zolder te verbouwen. Inmiddels zijn er 2 klussers geweest en hebben we een mooie offerte om kunnen zetten in een afspraak: het gaat beginnen!! En snel ook: nog maar een week de tijd om de zolder helemaal leeg te krijgen… Pffff….
De boekenkasten zijn al leeg en alle gevulde verhuisdozen staan nu op onze slaapkamer. Gelukkig heb ik daar voor het grootste deel mijn ogen dicht!! Langzaam aan verandert ons huis in een nog grotere rommel, om natuurlijk straks weer netjes te worden!!

IMG_4416
Ik heb al veel weggegooid, terwijl ik zing: “laat het lós, laat het gááán…” Ben echt trots op mezelf dat ik knopen doorhak, ik kan gewoon niet alles bewaren! Morgen maak ik een ritje langs kringloop en vuilstort en dan heb ik nog een hoekje met “mogelijk nog te verkopen” spullen. Gelukkig mag ik van mijn klusmannetje in dat hoekje wat laten staan, hij heeft genoeg werkruimte.
Ondertussen krijg ik via de mail een uitnodiging voor een opruimchallenge, ik zit er al middenin! Een opgeruimd fris huis geeft een opgeruimd fris hoofd lees ik, ja dat klopt wel en momenteel heb ik het allebei niet! Misschien wil ik wel teveel, tegelijk… Over die challenge denk ik nog maar even na, eerst die zolder leeg!!

Wordt vervolgd…

Disco!!

Afgelopen zaterdag ging ik met 2 vriendinnen naar de disco! We hadden wel zin in een avondje dansen en toen we hoorden van een 80s/90s disco in Houten waren we overtuigd: we gingen een avondje op stap!!
Het werd georganiseerd in Jongerencentrum Enter. Dit maakte ons wel aan het twijfelen: was het geen kinderdisco? Of een soort verkleedpartij? Maar de naam van het evenement was Food for Tought en de gehele opbrengst was voor de voedselbank. We besloten gewoon te gaan, als het niets zou zijn konden we alsnog de kroeg in duiken en hadden we de voedselbank gesponsord met de aankoop van ons kaartje.

IMG_4370
De avond kwam wat langzaam op gang en in de grote zaal was het toch niet helemaal onze muzieksmaak. Gelukkig was er nog een kleiner zaaltje en daar draaide een andere DJ en (ookal was dit ook niet helemaal mijn smaak) hier hebben we lekker kunnen dansen! Ik hou van lekker gek doen, dus toen een jongen mij meesleurde voor een dansje op ‘Dancing Queen’ van ABBA was ik weer helemaal 18!!! (Of 28 zoals we steeds geschat werden… Hahaha, mijn avond kon al niet meer stuk!!)
Om 12.00u kwam DJ Paul Elstak in de grote zaal en hebben we vanaf de zijkant mee staan kijken naar de dansende mensen op de vloer, want mensen kijken vind ik het leukste wat er is!! Verbazingwekkend hoeveel liedjes ik eigenlijk mee kon zingen terwijl de ‘happy hardcore’ echt niet mijn muziekstijl was (en is).
Al met al een leuke avond, veel lol en ook nog het goede doel gesteund!! Voor herhaling vatbaar!!