Beroepsgeheim

Als doktersassistente hoor en zie je natuurlijk alle informatie over patienten voorbijkomen. Het begint bij ons in de praktijk al op het moment dat patiënten een afspraak maken. Op dat moment begin je met de triage, het uitvragen van de klachten. Dit is om in te schatten of de patiënt vandaag nog gezien moet worden, dat je zelf advies kan geven, of misschien zelfs meteen een ambulance of arts moet sturen. Nou doen wij dit al heel lang, dus de meeste patiënten vertellen wel waarom ze een afspraak willen hebben. Er zijn alleen ook mensen die denken dat wij als doktersassistentes gewoon heel erg nieuwsgierig zijn… Dan krijg je dus als antwoord “dat vertel ik wel aan de dokter..” Dat antwoord kan mij zó ontzettend irriteren! Ik stèl mijn vragen niet omdat ik nieuwsgierig ben! Ik vertel dingen die ik hoor op de praktijk niet door aan mijn man/kinderen, de buurvrouw of de bakker. Daar heb ik een eed voor afgelegd! En niet alleen als officieel praatje bij mijn diplomauitreiking, ook in mijn arbeidsovereenkomst is hier voor getekend. En dit kan zelfs een reden zijn voor ontslag!!



Omdat ik werk in mijn woonplaats kan het nog wel eens lastige situaties opleveren. Voor mijzelf niet, ik trek de deur van de praktijk achter me dicht en laat alles wat ik daar gehoord heb achter. Voor patiënten ligt het soms toch anders merk ik. Je hebt de leuke varianten, dat mensen je aanspreken in de supermarkt/ bij dansles/zwemles, om te vertellen dat het goed gaat met die zere vinger/zieke dochter/ buikklachten. Soms heb ik geen idee waar mensen het over hebben en antwoord ik altijd “wat fijn voor u” en probeer het gesprek in een andere richting te brengen. Als dat niet lukt zeg ik vaak met een lach: “maar vandaag ben ik vrij hoor!” Dat werkt vaak prima! Maar er is ook de andere variant. Mannen die ’s ochtends om Viagra vragen en je ’s middags tegenkomen in de supermarkt, vrouwen die je huilend hun diepste geheimen hebben verteld. Die vinden het moeilijk om mij dan tegen te komen. Die mannen draaien zich vaak zelf al om, om me te ontlopen. De vrouwen knikken meestal als herkenning. Bij een volgend contact in de praktijk benadruk ik dan altijd even dat ik dingen die ik op het werk hoor, privé helemaal niet in mijn hoofd heb! 



Een mooi voorbeeld van de afgelopen weken. Op de praktijk had ik gezien dat een vriendin van mij zwanger was. Superleuk nieuws natuurlijk! We hebben elkaar daarna meerdere maken gesproken via Whatsapp, kwam haar tegen (met mijn man) bij een zonnig terras. Van mijn kant heb ik niets laten merken dat ik het wist. Tot afgelopen week, toen kreeg ik het officieel via haarzelf te horen! Toen heb ik het uiteraard aan mijn man verteld en zijn reactie? “Dat wist je zeker al even?” Ook mijn vriendin reageerde met: “goed je mond gehouden..” Maar dit is voor mij gewoon heel logisch!! 

Doktersassistente zijn zit in je bloed, mét daarbij je beroepsgeheim!!  

Advertenties

Project zolder, deel 5

Ik ben er klaar mee: letterlijk en figuurlijk! Toen we begonnen had ik niet kunnen voorzien hoeveel tijd en vooral energie er in verbouwen gaat zitten! Maar nu kan ik het zeggen: Project zolder is zo goed als af! Vorig weekend stond mijn zwager al vroeg op de stoep om te helpen met het leggen van de vloer. Helaas had ik 2 verschillende diktes ondervloer (dacht goedkoop af te zijn via lokale marktplaats…), dus moesten ze al snel naar de bouwmarkt voor een andere ondervloer. Anders zou het wel heel wiebelig worden! Daarna konden ze lekker door met leggen! Mijn man is geen klusser, maar begon het laminaat leggen uiteindelijk door te hebben en kreeg er nog plezier in ook!!  

 

Eigenlijk veel sneller dan ik dacht lag de vloer er al in!! Gelijk ook de plinten gelegd, want anders moet dat na 10 jaar nog gedaan worden!!  

   Daarna konden we natuurlijk beginnen met het naar boven brengen van de meubels. Mijn dochter wilde heel graag aquablauw, dus we gaan nog even op zoek naar aquablauwe accessoires!! Ook haar nieuwe bed is er nog niet, dus ze slaapt nog even met het matras op de grond!  

  

Gisteren zijn de deuren gekomen, helemaal op maat gemaakt. Ze moeten alleen nog in de verf gezet worden. Ook het gordijn van het dakraam is er nog niet, maar ze heeft al een heerlijk eigen plekje gemaakt! We hadden dit al jaren eerder moeten doen!! 

Een hele opluchting!

Al eerder schreef ik over mijn moeder. Vorig jaar kreeg zij voor de tweede keer borstkanker. Ze heeft inmiddels het hele traject doorlopen van operaties, bestralingen en chemotherapie. En ze is er nog, of zoals ze zelf zegt: ‘onkruid vergaat niet’. Daar ben ik uiteraard heel blij mee, ik kan mijn moeder nog absoluut niet missen. Er was alleen nog 1 onderzoek wat we nog niet gedaan hadden: het erfelijkheidsonderzoek. Het was niet voor de hand liggend dat mijn moeder de erfelijke variant had. Ze was immers al boven de 50 bij de eerste keer. Maar omdat ze het nu voor de tweede keer heeft gekregen en het ook bij oudtantes van mij is vastgesteld, hebben we na overleg met de klinisch geneticus toch besloten het onderzoek naar het borstkankergen te starten. Dit was al eind november en de verwachting was dat dit 3 maanden zou duren, voor er een uitslag bekend zou zijn. Het onderzoek begon met het uitzoeken van de stamboom en bloedafname bij mijn moeder. Ook aan mijn vaders kant van de familie komt borstkanker voor, maar nu hebben we eerst gekeken naar mijn moeders kant.



Afgelopen maandag kregen we dan de uitslag. Ik was toch wel erg gespannen hiervoor. Want als mijn moeder het zou hebben, dan was er nog het vervolg. Een kans van 50% dat ik het ook zou hebben. En wat doe je dan met die kennis? Pffff, ik wilde er nog niet aan denken! Gelukkig kon de klinisch geneticus ons snel geruststellen: mijn moeder had geen afwijking in het DNA! Er viel direct een last van mijn schouders!

Er moet nu nog een stukje uitgezocht worden vanaf mijn vaderskant, maar daar verwachten we verder weinig van. Voor nu is het zo dat mijn zus en ik iets meer risico lopen (20%) op borstkanker dan een vrouw zonder borstkanker in de familie (10%). We zullen dus wel jaarlijks gecontroleerd moeten worden, maar dat deden we eigenlijk al! 

Voor nu ben ik al enorm gerustgesteld! Een hele opluchting!! 

Project zolder, deel 4

We lopen wat achter op het schema, als ik überhaupt al een schema had trouwens… Maar langzaamaan verschijnt er toch een heus kamertje op zolder! Omdat mijn man onverwacht werd opgenomen met een acute blindedarmontsteking heb ik een weekend niet veel gedaan. Dus toen afgelopen dinsdag een vriend van ons vroeg of we die dag nog het laminaat wilden halen, was mijn reactie dat we eerst nog moesten schilderen. Zijn reactie?? “Dan kom ik er nù aan!” Echt super! 2,5 uur samen knallen en alles stond in de verf! De kozijnen en de muren zijn weer fris wit! Een aantal stukken moeten nog wel een tweede laag hebben, maar dat zijn echt kleine stukjes. We zagen wel dat de schotten verven geen goed idee was, dus die mag ik ook behangen. Paar dagen later kon ik de tweede laag doen, alleen het raamkozijn en de lat in de nok moesten nog een keer, dus dat was zo gedaan. 

Afgelopen weekend kon ik dan eindelijk gaan behangen! Dit vind ik wel heel leuk om te doen. Het brengt heel veel herinneringen mee, behangen was namelijk echt een ding van mijn vader en mij. Nu doe ik het het liefste alleen. Af en toe keek ik even door het raam naar boven, wat zou hij trots geweest zijn!! Het is me gelukt!! Het is net alsof er oude schrootjes tegenaan zijn getimmerd! 

Mijn dochter is nu al helemaal happy!! Nog heel even en dan kan ze er slapen! Komend weekend komt mijn zwager het laminaat leggen, dus dan zal het niet lang meer voor haar duren!! Wordt vervolgd…

Blogspiratie

Ik had van een andere blogger een blogspiratie-tag-nominatie gekregen. Ik wist helemaal niet wat dat was, heb het eerst moeten opzoeken. Je krijgt een aantal vragen voorgeschoteld en dan is het de bedoeling dat je die vragen gaat beantwoorden. Het idee vond ik wel erg leuk, maar deze vragen kon ik echt niet beantwoorden. Het waren vragen over waar je je inspiratie uithaalt voor je blog, welke blogger je inspireert, wat je blogbijbel (?) is… en nog een paar vragen in deze richting.

Ik schrijf pas sinds september en kon als beginneling deze vragen echt niet beantwoorden. Nou, misschien een beetje dan. Mijn inspiratie komt uit alles om me heen, ik blog over wat me bezighoudt. Mijn gezin, mijn werk en alles daar om heen. Ik blog niet veel vooruit, ik wil schrijven over nu, wat er nu speelt. Dat voelt voor mij het prettigste! Een andere vraag was geloof ik hoe en waar je blogt. Ehm, op mijn telefoon en meestal in bed… Hahaha, hoe inspirerend is mijn bed!!! Vaak is het ’s ochtends vroeg als de kinderen al beneden zijn, manlief nog naast me ligt te snurken. Dan overdenk je nog eens wat en borrelt er zo een blog in me op!



Welke bloggers me inspireren vind ik helemaal een moeilijke vraag. Ik ben in september begonnen met bloggen na het evenement bij de HEMA. Daar heb ik naar hele succesvolle bloggers mogen luisteren, maar heb ik ook met veel andere bloggers gepraat. Hier kreeg ik toen heel veel inspiratie van. Een voorbeeld hier van is Yara Michels (http://www.chapterfriday.com) Zij hield toen zo’n super toespraak, dat was echt dé aanstootgever om te gaan bloggen! Ook http://www.missmarleen.nl heb ik daar leren kennen. Zij schrijft hele mooie, persoonlijke blogs! Ik hou van haar schrijfstijl! Verder volg ik een aantal bloggers uit Houten. Puur omdat ik het leuk vind dat er zoveel bloggers in Houten zijn. 2 Voorbeelden hiervan zijn http://www.lindalynn.nl en http://maximaalminderen.nl. Dit zijn toevallig ook nog eens hardlopers, dus dat stimuleert mij ook weer op hardloopgebied!! Dan nog een blogger die ik ook niet wil overslaan. Dat is Marlieke van http://lovethat.nl. Ook zij schrijft over haar gezin, blijft dicht bij zichzelf. Daar hou ik van!! Ik geloof dat je bij de blogspiratie-tag ook andere bloggers moet nomineren. Daar hou ik zelf niet zo van! Ik zal ze wel laten weten dat ze genoemd worden in mijn blog! 

Ik ben nog maar een blogger-baby, hou me helemaal niet bezig met statistieken, unieke bezoekers en volgers etc. Ik blog omdat ik het leuk vind om te doen en hoop dat er mensen zijn die het leuk vinden om te lezen! En die volgers? Die komen vast vanzelf wel! 



Tandarts kriebels…

Gisteren mocht ik met de meisjes weer naar de tandarts. We gaan braaf elke 6 maanden op controle. Dit is voor mij wel anders geweest.

Als kind gingen we naar de schooltandarts. Je werd uit de klas geplukt en in een soort SRV-wagen zat de tandarts op je te wachten. Ik krijg nog de kriebels als ik er aan denk! Deze man trok alles als er maar een plekje op zat. Hierdoor mis ik dus een tand, omdat hij dacht dat het een melktand was… Er kwam alleen nooit een ‘grote-mensen-tand’ voor terug… 

Daarna gingen we naar een ‘gewone’ tandarts, hier had ik nooit gaatjes maar op een of andere manier ben ik hier niet onder controle gebleven. Na een paar jaar begon mijn gebit wel wat slechter te worden, maar werd de drempel steeds groter om te gaan.

Toen ik in Houten kwam wonen was er maar 1 tandarts die nog patiënten aan nam. Ik wilde toch wel wat aan mijn gebit laten doen, dus heb me toen aangemeld bij deze tandarts. Helaas had deze tandarts geen cursus communicatie gevolgd en ook de lessen omgaan met angstige patiënten had hij gemist… Hij trok een aantal kiezen en vulde wat gaatjes. Ik lag te huilen in de stoel, vroeg of hij even wilde stoppen, maar ik moest me niet zo aanstellen. Toen ik met 2 getrokken kiezen zo de deur uit werd gezet, zonder enige nazorg, nam ik me voor nooit meer naar hem toe te gaan. Ik denk dat dit wederzijds was, want ik heb ook nooit oproepen gehad om nog eens op controle te komen.

Toen kwam ik in contact met onze huidige tandarts, zij wilde de tijd wel in ons steken (ja, ook mijn man was tandarts-ontduiker…) Ook omdat we inmiddels ook 2 dochters hadden gekregen, vonden we dat we iets aan ons gebit, en onze tandarts-angst moesten doen. Ook omdat we deze angst niet op de kinderen wilden overbrengen. 

Inmiddels zijn we een paar jaar verder, onze monden zijn helemaal gesaneerd zoals dat heet. Maar de angst zit nog ergens in mijn tenen verstopt… Dus toen ik gisteren te horen kreeg dat mijn verstandskies eruit moet, kwam ineens die angst weer boven…. Ik weet dat het moet en dat de tandarts de tijd voor me neemt, maar leuk is anders, ik zie er nu al als een berg tegenop…

Ben jij bang voor de tandarts?? Of ben ik de enige die zo bang is??

De dag van de doktersassistente liep even anders….

Wat kan je dag toch ineens anders lopen. Het was donderdag de dag van de doktersassistente en meestal worden wij ’s middags dan door onze artsen in het zonnetje gezet. Deze donderdagmiddag werd anders… Om 13.00u kreeg ik een appje van mijn man dat hij niet lekker was. Hij was onderweg terug uit het centrum aan het lopen, maar had zo’n pijn in zijn buik. Hij moest ook steeds overgeven. Hij klonk ook erg kortademig, ik vertrouwde het voor geen cent!! Ik heb toen samen met mijn collega hem met de auto ergens bij het oude stationnetje opgepikt. We zijn toen naar huis gegaan. Hij wilde graag liggen en ik ben even de meiden gaan halen uit school. Toen ik terugkwam lag hij te rollen in bed van de pijn. Huisarts gebeld, we mochten meteen komen. Hier werd het alleen maar erger. De huisarts wist ook niet goed wat het was, maar omdat hij zoveel pijn had werd hij met de ambulance ingestuurd naar het ziekenhuis. 

Om 16.00u waren we in het ziekenhuis. Er werden allemaal onderzoeken gedaan en ook toen was het nog niet heel duidelijk. De arts dacht eerst aan zijn hart, toen aan een maagzweer, gal- of nierstenen of zijn blindedarm. Het bloedonderzoek gaf ook geen duidelijkheid. Na 4 uur, 3 ampullen morfine en 2 ampullen diclofenac werd er een echo van zijn buik gemaakt en toen bleek toch dat hij een acute blindedarm ontsteking had!! Toen ging het snel! Binnen een uur werd hij naar de operatiekamer gebracht en na anderhalf uur werd ik door de chirurg gebeld dat alles goed gegaan was. Nog weer een uur later belde de verpleegkundige van de uitslaapkamer en kreeg ik hem zelf nog even aan de lijn. (Dit weet hij zelf allemaal niet meer.) De nacht was voor hem niet zo heel prettig en ook ik heb niet echt een hele goede nachtrust gehad!!! Gelukkig mocht ik hem de dag erna alweer lekker ophalen! Nog wel een erg gevoelige buik, maar thuis lig je toch het lekkerste!! Nu tijd om te gaan herstellen!! En de dag van de doktersassistente?? Die bloemen kwam mijn arts alsnog even brengen!!