Beroepsgeheim

Als doktersassistente hoor en zie je natuurlijk alle informatie over patienten voorbijkomen. Het begint bij ons in de praktijk al op het moment dat patiënten een afspraak maken. Op dat moment begin je met de triage, het uitvragen van de klachten. Dit is om in te schatten of de patiënt vandaag nog gezien moet worden, dat je zelf advies kan geven, of misschien zelfs meteen een ambulance of arts moet sturen. Nou doen wij dit al heel lang, dus de meeste patiënten vertellen wel waarom ze een afspraak willen hebben. Er zijn alleen ook mensen die denken dat wij als doktersassistentes gewoon heel erg nieuwsgierig zijn… Dan krijg je dus als antwoord “dat vertel ik wel aan de dokter..” Dat antwoord kan mij zó ontzettend irriteren! Ik stèl mijn vragen niet omdat ik nieuwsgierig ben! Ik vertel dingen die ik hoor op de praktijk niet door aan mijn man/kinderen, de buurvrouw of de bakker. Daar heb ik een eed voor afgelegd! En niet alleen als officieel praatje bij mijn diplomauitreiking, ook in mijn arbeidsovereenkomst is hier voor getekend. En dit kan zelfs een reden zijn voor ontslag!!



Omdat ik werk in mijn woonplaats kan het nog wel eens lastige situaties opleveren. Voor mijzelf niet, ik trek de deur van de praktijk achter me dicht en laat alles wat ik daar gehoord heb achter. Voor patiënten ligt het soms toch anders merk ik. Je hebt de leuke varianten, dat mensen je aanspreken in de supermarkt/ bij dansles/zwemles, om te vertellen dat het goed gaat met die zere vinger/zieke dochter/ buikklachten. Soms heb ik geen idee waar mensen het over hebben en antwoord ik altijd “wat fijn voor u” en probeer het gesprek in een andere richting te brengen. Als dat niet lukt zeg ik vaak met een lach: “maar vandaag ben ik vrij hoor!” Dat werkt vaak prima! Maar er is ook de andere variant. Mannen die ’s ochtends om Viagra vragen en je ’s middags tegenkomen in de supermarkt, vrouwen die je huilend hun diepste geheimen hebben verteld. Die vinden het moeilijk om mij dan tegen te komen. Die mannen draaien zich vaak zelf al om, om me te ontlopen. De vrouwen knikken meestal als herkenning. Bij een volgend contact in de praktijk benadruk ik dan altijd even dat ik dingen die ik op het werk hoor, privé helemaal niet in mijn hoofd heb! 



Een mooi voorbeeld van de afgelopen weken. Op de praktijk had ik gezien dat een vriendin van mij zwanger was. Superleuk nieuws natuurlijk! We hebben elkaar daarna meerdere maken gesproken via Whatsapp, kwam haar tegen (met mijn man) bij een zonnig terras. Van mijn kant heb ik niets laten merken dat ik het wist. Tot afgelopen week, toen kreeg ik het officieel via haarzelf te horen! Toen heb ik het uiteraard aan mijn man verteld en zijn reactie? “Dat wist je zeker al even?” Ook mijn vriendin reageerde met: “goed je mond gehouden..” Maar dit is voor mij gewoon heel logisch!! 

Doktersassistente zijn zit in je bloed, mét daarbij je beroepsgeheim!!  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s