Barcelona!

Yeah, ik mag naar Barcelona!! Een wens die uitkomt! Lekker in de zon, in de zomer. Terrasje, cultuur, strand, lekker eten…

Helaas is dit niet waar, maar voor opdracht 4 van “Ik blog de zomer door” mocht ik een stad kiezen in Europa waar ik zou willen werken. En wat ik nou al heel lang wil, is werken bij het ANWB steunpunt in Barcelona!!  

Foto: Anwb steunpunt Barcelona 

Lijkt me nou zo leuk om op die manier mensen te helpen tijdens hun vakantie. Ik denk dat ik ook best geschikt hiervoor ben, mede door mijn medische achtergrond! Ook ben ik gek op dingen uitzoeken/uitpuzzelen. 

We hebben zelf ooit eens gebruik moeten maken van een hulplijn, bij een ziekenhuisopname van onze jongste dochter in Italie. Dan ben je echt blij dat je een Nederlandse stem hoort die je kan bijstaan! 

Het zal vast mega-hard werken zijn, dat realiseer ik me ook wel! En het zijn natuurlijk niet allemaal leuke verhalen die je gaat horen. Maar door mensen gerust te stellen en praktisch zaken te kunnen regelen zijn ze vaak enorm geholpen! Terwijl ik daar werk ga ik naar Spaanse les, leer ik de Flamenco dansen en ga ik naar de spaanse kookschool om lekker te leren koken!

Wie weet komt deze droom nog eens uit… Als de kinderen het huis uit zijn of zo… Ik begin vast met Spaans leren!! 

Deze blog is onderdeel van “Ik blog de zomer door van met-k.com De vierde, en laatste, blogopdracht van Ik Blog De Zomer Door: Je mag een periode werken in een zomerse stad in Europa. Waar ga je naartoe en wat wil je leren?

Afscheid van de basisschool 

Ik moet heel diep graven in mijn geheugen. Normaal ben ik heel goed in mijn herinneringen, maar de laatste schooldag van de lagere school? Er gaat niet meteen een belletje rinkelen…

Ik heb een hele leuke lagere schooltijd gehad, een leuke klas, leuke meesters en juffen. Ja, ik hoorde bij de populairste meisjes van de klas. Gek om dit van jezelf te zeggen, maar ik heb het laatst van iemand teruggehoord, toen ik zei dat ik juist een onzeker en verlegen meisje was. Flarden uit mijn geheugen komen boven… Schoolreisje waarbij we pech hadden met de bus, handstand op het schoolplein, een rekenles met kerst omdat we een invaljuf hadden, het schoolkamp in groep 7…

En ja, de afscheidsmusical… Dat weet ik nog wel heel goed! Inpakken en Wegwezen, over een camping met een dubbelgeboekte caravan. Ik weet zelfs nog de naam van de rol die ik speelde: Annemiek Palmboom, dochter van Kees en Nicolet! Mijn haar in een bijpassende coupe: een staart midden op mijn hoofd, net als een palmboom. Ik moest spelen dat ik verliefd was op “Peter”, gespeeld door Alexander, op wie ik mn hele schooltijd al verliefd was. Ik was een kop groter, door die palmboom op mijn hoofd, torende ik ruim boven hem uit. Gèèn gezicht! En die zoen die erbij hoorde aan het einde van ‘ons liedje’ eindigde half op mijn oor… Aan het einde heb ik wel een traantje gelaten, bij het slotlied, ook dat weet ik nog: 

hee, hou je zakdoek bij de hand, inpakken en wegwezen, de club gaat uitelkaar, wij zijn bij het einde aan geland, tis over en sluiten maar…

Maar hoe ik me voelde die laatste momenten op de basisschool? Geen idee! Ik zal me vast heel groot gevonden hebben, om me 6 weken later weer heel klein te voelen op die grote school…

  


De derde blogopdracht van Ik Blog De Zomer Door van http://www.met-k.com Schrijf een blogpost over je herinneringen op de laatste schooldag van groep 8, of te wel de zesde klas. 

Donkere wolken…

Het is acht uur ’s avonds: ik zit op de bank en kijk naar de lucht. Donkere wolken drijven voorbij. Was het maar echt zo, dat het allemaal zo snel voorbij gaat; als wolken in de lucht.

Vanochtend was het maar een klein plukje wolk, verder een strak blauwe lucht. Zonder jas vertrok ik naar mijn werk. Ik had er zin in, werken als doktersassistente geeft mij heel veel voldoening; Ik heb er al eerder een blog over geschreven. Er zijn nu veel mensen ziek, ècht ziek bedoel ik dan. Dus niet de gewone snotneuzen, looporen en hoestbuien; ik bedoel dan ongeneeslijk ziek. Vandaag heb ik een aantal van hen kunnen helpen met verschillende zaken: van speciale hulpmiddelen aanvragen tot het regelen van drinkvoeding, bestellen van nieuwe medicatie en het regelen van een huisbezoek van de huisarts. Het is fijn dat je patiënten vaak al met iets kleins kan helpen. 

Tegen 10 uur regent het flink en dan komen er op mijn eigen telefoon berichten binnen. Mijn zwager die al even in het ziekenhuis ligt, krijgt vanmiddag de uitslag binnen van een scan. En hoe positief ik altijd probeer te zijn, er komen in mijn hoofd meer donkere wolken binnen drijven. Hoe kan het dat een volwassen man zolang al koorts heeft? Men weet het niet. Gezien mijn medische achtergrond zit er al even een klein donker wolkje in mijn hoofd…. Ik heb het tot nu toe steeds weg laten waaien…

Rond 15.00u komt het bericht binnen; infectie of kanker… Het wolkje in mijn hoofd neemt het over, al is er nog geen zekerheid. Eerst nog verder onderzoek… Er komt weinig meer uit mijn handen, gelukkig is het rustig op de praktijk. Ik kan patiëntenleed altijd goed van me afzetten, maar nu komt het weer dichtbij…  

 Ik heb de donkere wolken helaas al eerder gezien in mijn directe omgeving, mijn vader overleed, mijn moeder was ernstig ziek, mijn man verloor zijn baan… Gelukkig konden we altijd weer ergens een zonnestraaltje zien; hoe cliché: achter de wolken schijnt de zon. 

Als mijn kinderen op bed liggen, ga ik op de bank zitten en kijk naar de lucht. Het waait inmiddels flink, de donkere wolken drijven over. Mijn gedachten gaan naar mijn zwager. Ik hoop dat de artsen er compleet naast zitten, dat deze donkere wolk ook snel voorbij drijft. 


Deze blog is onderdeel van Ik blog de zomer door van met-k.com

De tweede blogopdracht: Fotografeer de zonsondergang vanuit je eigen huis en blog over het gevoel dat je erbij hebt, hoe je (werk)dag is geweest en hoe je nu uitrust.

Op een onbewoond eiland…

Lieve schatten, 

Ik moet jullie wat vertellen, waarom ik ineens weg ben…. Jullie weten toch van die stukjes die mama schrijft? Nou, ik had me in een opwelling opgegeven voor een zomereditie bloggen. Ik dacht dat het 4x een stukje schrijven was en klaar… Van de week kwam de eerste opdracht binnen. 

Het bleek toch iets anders dan ik dacht, door op de link te klikken zat ik ineens niet meer achter de computer, maar op een eiland. Ja, ik weet het, het klinkt raar en nu jullie dit lezen, zitten jullie vast te lachen. Dit kan alleen mama maar overkomen. Ik kan me niet meer precies herinneren hoe het ging, ik had niet eens tijd om spullen te pakken. Ik heb alleen mn tas mee, daarin mijn telefoon, mijn zonnebril, schrijfblok en pen. Oja onder in mijn tas zag ik nog een stukje chocolade…

En nu zit ik dus hier, alleen. Ik heb altijd al eens mee willen doen aan Expeditie Robinson. Kijken of ik dat zou kunnen, alleen op een eiland. Voor zover ik weet ben ik nu alleen. Een hutje met een hangmat, een vuurtje met een ketel water erboven is het enige wat ik tot nu toe gevonden heb. Ik zit nu op het strand en kijk naar de zee. Het water maakt me rustiger, maar in mijn hoofd is het nog onrustig, ik heb altijd al moeite mijn hoofd leeg te krijgen. Ben altijd druk, voor anderen. Nu ben ik hier. Alleen met mijn gedachten. Alleen met mezelf.

Alleen. Wanneer was ik voor het laatst echt alleen? Voordat de kindjes kwamen?? Ik moet heel eerlijk bekennen dat het best even fijn is. Is dat erg? Ik hou heel veel van jullie, maar wat is deze stilte heerlijk. Ik hoef even niets: geen werk, geen school, geen dansles/gymles/kinderfeestjes noem maar op… Toen ik hier gisteren aankwam kon ik alleen maar slapen. Mama is moe. Dit hoort vast bij het mama zijn, maar nu kon ik echt niet meer. Ik ben gaan liggen in de hangmat en met de tranen kwam ook de slaap. De hangmat lag best lekker en in mijn hoofd ging ik alle mensen af die me zo lief zijn. Die gedachten brachten me uiteindelijk in een heerlijke slaap. Geen idee hoe lang ik geslapen heb. Mijn hoofd is al leger… 

 Ik knabbel wat aan dat kleine stukje chocolade en drink een kopje thee, nou ja, heet water met een blaadje groen erin. Jullie hebben nu vast weer een grijns om je lippen, jullie weten dat ik niet van groene thee houdt. Thee en chocolade geven me thuis wel altijd rust, ik zeg het ook altijd tegen iedereen: ga even zitten en drink een kopje thee. Mijn oplossing bij alle problemen. Slaap, thee en chocolade… 

Ik bedacht me net dat ik jullie moet laten weten waar ik ben of zouden jullie het al weten? De batterij van mijn telefoon is natuurlijk al leeg, nu lachen jullie vast alweer… Mijn batterij is vaak leeg. Letterlijk en figuurlijk. Jullie zijn vast blij dat ik er even uit ben, toch? Of kan dat niet als mama? Wat zullen anderen zeggen dat ik weg ben? Jullie zijn niet alleen, papa is er voor jullie! Hij zegt vaak dat ik tijd voor mezelf moet nemen… En hij heeft gelijk, ik ben hier nu ruim een dag en het geeft al rust… En voor het eerst bedenk ik me dat het me eigenlijk helemaal niets kan schelen wat anderen denken, ik doe dit voor mezelf! Ik zal hier sterker door worden! Ik hoop dat ik dat aan jullie kan overbrengen, dat het niet uitmaakt wat anderen denken…

Ik weet niet hoelang ik hier op het eiland blijf. Ik weet dat jullie je kunnen redden zonder mij. Mama komt snel terug, uitgeslapen en sterker dan ooit en dan ben ik er weer helemaal voor jullie!

Kus, 

Mama


Deze fictieve blog is onderdeel van Ik Blog de zomer door van met-k.com

 De eerste blogopdracht:

Je bent op een onbewoond eiland beland (Beschrijf dit) en hebt maar vijf items meegenomen. Welke items zijn dat? Vervolgens schrijf je een brief aan een geliefd persoon waar je bent en wat je mist maar misschien heb je daar alles wat je hartje begeert?