Avondje op stap!

Van de week kwam de grootste droom van mijn oudste dochter uit: een keer naar het concert van Nick en Simon! De kaartjes had ze vorig jaar November al voor haar verjaardag gekregen! Het concert werd helaas verplaatst van mei naar augustus, dus haar geduld werd goed op de proef gesteld!

We gingen met de trein vanuit Houten, want het concert was in Tivoli Vredenburg. Lekker dichtbij dus! In het theater bleek dat we echt een goed plekje hadden, ze kon het zo heel goed zien! 

Deze voorstelling was van de theatertour “Herinneringen”. Nick en Simon haalden herinneringen op over hun afgelopen 9 jaar. Over hoe het ooit begonnen was als “vrienden van Jantje Smit”, de afwijzing bij Idols, het opgeven van je studie… Over de vallende sterren en de hoolifans…Tussendoor natuurlijk hun hits, loepzuiver gezongen. Tranen bij mij tijdens “Vaderdag”, het handje van mijn dochter die de mijne zocht…

Ik vond dat de show goed in elkaar zat en ook mijn dochter van 8 kon de volendamse humor goed volgen! Haar droom werd in de lobby nog compleet gemaakt door op de foto te gaan met haar idolen!  

Helemaal op moesten we nog met de trein naar huis… De laatste meters lopen vanaf het station was haar teveel…. Thuis kwamen de tranen, van moeheid en van intens geluk…

Die schouder mag voorlopig niet gewassen, de foto gaan we uitvergroten voor boven haar bed. 

Dank aan Nick en Simon voor deze onvergetelijke avond! 

 

Advertenties

Bijna weer naar school… 

Ben ik de enige moeder die blij is dat volgende week de school weer begint?? Rondvraag bij andere moeders gaf me het antwoord al: nee dus!

Hoeveel ik ook van mijn dochters hou, na nu 5 weken vakantie (waarvan ik er zelf maar 2 vrij was) is mijn trukendoos wel leeg… 

Al mijn knutsel ideetjes en uitstapjes zijn gedaan. Al dan niet door mijzelf, mijn man of opa & oma’s. Gelukkig konden mijn meiden daar terecht tijdens onze werkdagen! Dus zijn ze oa. bij het Archeon, Dierenpark Rhenen, Oud Valkeveen, de speelheuvel en Burgers Zoo geweest. Ook menig uitstapje naar de stad hebben we gedaan, want shoppen kunnen ze inmiddels ook! Ook het strandje bij de Lek op de superhete dagen was geen straf! Waarom ben ik dan zo blij dat de school weer gaat beginnen?  

 Doordat ze natuurlijk later naar bed gaan in de vakantie en door de uitstapjes zijn ze sneller moe en dus ook chagrijnig. Tel daar het slechtere weer van afgelopen dagen bij op en je weet waarom ik het fijn vind dat de vakantie bijna over is.
Ik ben toe aan een normaal ritme en eerlijk gezegd denk ik dat de kinderen er zelf ook aan toe zijn! Vroeg op, naar school, ’s middags de buitenschoolse activiteiten…De meiden elk met hun eigen vriendinnetjes kunnen spelen. Ze hebben heerlijk samen gespeeld hoor, maar toch eindigt het vaak in onenigheid. Met mama als scheidsrechter…

Een paar dagen nog, met nog een concert vanavond, laatste logeernachtjes en een verjaardag… Dan begint het “normale” dagelijkse leven weer!!

Het vervolg..

Helemaal inspiratieloos zit ik naar de blogcijfers van afgelopen week te kijken… Een oude blog van oktober vorig jaar heeft mijn statistieken door het plafond doen gaan! Waar ik ’s ochtends nog grapjes maakte over: misschien kom ik wel aan de 500 views, leverde me uiteindelijk aan het eind van die week meer dan 12.000 views op!

Het was een hele persoonlijke blog, over mijn werk. Is dit dan nu het onderwerp waar ik bij moet blijven? Bloggen over het werk? Mijn man oppert een vervolg op “het meisje van de telefoon”. Maar wat voor vervolg? Er is sinds oktober eigenlijk geen verandering op dit gebied. Hij zei: schrijf dan over de leuke dingen van het werk? De complimenten die je krijgt of zo? De andere kant van het werk?  

 Later zit ik daar nog eens over na te denken. Wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst een compliment gehad van een patiënt? Dat je iets goed geregeld hebt voor ze? Of dat ze zo goed geholpen waren met een advies wat je ze gaf? Ik kan me er zo geen voor de geest halen… Is mijn werk dan echt zo negatief geworden?

Kost het me meer energie dan dat het me oplevert?

Ik ga me er de komende week eens in verdiepen en dan kan ik jullie een vervolg geven op het meisje van de telefoon! 

Donkere wolken…

Het is acht uur ’s avonds: ik zit op de bank en kijk naar de lucht. Donkere wolken drijven voorbij. Was het maar echt zo, dat het allemaal zo snel voorbij gaat; als wolken in de lucht.

Vanochtend was het maar een klein plukje wolk, verder een strak blauwe lucht. Zonder jas vertrok ik naar mijn werk. Ik had er zin in, werken als doktersassistente geeft mij heel veel voldoening; Ik heb er al eerder een blog over geschreven. Er zijn nu veel mensen ziek, ècht ziek bedoel ik dan. Dus niet de gewone snotneuzen, looporen en hoestbuien; ik bedoel dan ongeneeslijk ziek. Vandaag heb ik een aantal van hen kunnen helpen met verschillende zaken: van speciale hulpmiddelen aanvragen tot het regelen van drinkvoeding, bestellen van nieuwe medicatie en het regelen van een huisbezoek van de huisarts. Het is fijn dat je patiënten vaak al met iets kleins kan helpen. 

Tegen 10 uur regent het flink en dan komen er op mijn eigen telefoon berichten binnen. Mijn zwager die al even in het ziekenhuis ligt, krijgt vanmiddag de uitslag binnen van een scan. En hoe positief ik altijd probeer te zijn, er komen in mijn hoofd meer donkere wolken binnen drijven. Hoe kan het dat een volwassen man zolang al koorts heeft? Men weet het niet. Gezien mijn medische achtergrond zit er al even een klein donker wolkje in mijn hoofd…. Ik heb het tot nu toe steeds weg laten waaien…

Rond 15.00u komt het bericht binnen; infectie of kanker… Het wolkje in mijn hoofd neemt het over, al is er nog geen zekerheid. Eerst nog verder onderzoek… Er komt weinig meer uit mijn handen, gelukkig is het rustig op de praktijk. Ik kan patiëntenleed altijd goed van me afzetten, maar nu komt het weer dichtbij…  

 Ik heb de donkere wolken helaas al eerder gezien in mijn directe omgeving, mijn vader overleed, mijn moeder was ernstig ziek, mijn man verloor zijn baan… Gelukkig konden we altijd weer ergens een zonnestraaltje zien; hoe cliché: achter de wolken schijnt de zon. 

Als mijn kinderen op bed liggen, ga ik op de bank zitten en kijk naar de lucht. Het waait inmiddels flink, de donkere wolken drijven over. Mijn gedachten gaan naar mijn zwager. Ik hoop dat de artsen er compleet naast zitten, dat deze donkere wolk ook snel voorbij drijft. 


Deze blog is onderdeel van Ik blog de zomer door van met-k.com

De tweede blogopdracht: Fotografeer de zonsondergang vanuit je eigen huis en blog over het gevoel dat je erbij hebt, hoe je (werk)dag is geweest en hoe je nu uitrust.

Op een onbewoond eiland…

Lieve schatten, 

Ik moet jullie wat vertellen, waarom ik ineens weg ben…. Jullie weten toch van die stukjes die mama schrijft? Nou, ik had me in een opwelling opgegeven voor een zomereditie bloggen. Ik dacht dat het 4x een stukje schrijven was en klaar… Van de week kwam de eerste opdracht binnen. 

Het bleek toch iets anders dan ik dacht, door op de link te klikken zat ik ineens niet meer achter de computer, maar op een eiland. Ja, ik weet het, het klinkt raar en nu jullie dit lezen, zitten jullie vast te lachen. Dit kan alleen mama maar overkomen. Ik kan me niet meer precies herinneren hoe het ging, ik had niet eens tijd om spullen te pakken. Ik heb alleen mn tas mee, daarin mijn telefoon, mijn zonnebril, schrijfblok en pen. Oja onder in mijn tas zag ik nog een stukje chocolade…

En nu zit ik dus hier, alleen. Ik heb altijd al eens mee willen doen aan Expeditie Robinson. Kijken of ik dat zou kunnen, alleen op een eiland. Voor zover ik weet ben ik nu alleen. Een hutje met een hangmat, een vuurtje met een ketel water erboven is het enige wat ik tot nu toe gevonden heb. Ik zit nu op het strand en kijk naar de zee. Het water maakt me rustiger, maar in mijn hoofd is het nog onrustig, ik heb altijd al moeite mijn hoofd leeg te krijgen. Ben altijd druk, voor anderen. Nu ben ik hier. Alleen met mijn gedachten. Alleen met mezelf.

Alleen. Wanneer was ik voor het laatst echt alleen? Voordat de kindjes kwamen?? Ik moet heel eerlijk bekennen dat het best even fijn is. Is dat erg? Ik hou heel veel van jullie, maar wat is deze stilte heerlijk. Ik hoef even niets: geen werk, geen school, geen dansles/gymles/kinderfeestjes noem maar op… Toen ik hier gisteren aankwam kon ik alleen maar slapen. Mama is moe. Dit hoort vast bij het mama zijn, maar nu kon ik echt niet meer. Ik ben gaan liggen in de hangmat en met de tranen kwam ook de slaap. De hangmat lag best lekker en in mijn hoofd ging ik alle mensen af die me zo lief zijn. Die gedachten brachten me uiteindelijk in een heerlijke slaap. Geen idee hoe lang ik geslapen heb. Mijn hoofd is al leger… 

 Ik knabbel wat aan dat kleine stukje chocolade en drink een kopje thee, nou ja, heet water met een blaadje groen erin. Jullie hebben nu vast weer een grijns om je lippen, jullie weten dat ik niet van groene thee houdt. Thee en chocolade geven me thuis wel altijd rust, ik zeg het ook altijd tegen iedereen: ga even zitten en drink een kopje thee. Mijn oplossing bij alle problemen. Slaap, thee en chocolade… 

Ik bedacht me net dat ik jullie moet laten weten waar ik ben of zouden jullie het al weten? De batterij van mijn telefoon is natuurlijk al leeg, nu lachen jullie vast alweer… Mijn batterij is vaak leeg. Letterlijk en figuurlijk. Jullie zijn vast blij dat ik er even uit ben, toch? Of kan dat niet als mama? Wat zullen anderen zeggen dat ik weg ben? Jullie zijn niet alleen, papa is er voor jullie! Hij zegt vaak dat ik tijd voor mezelf moet nemen… En hij heeft gelijk, ik ben hier nu ruim een dag en het geeft al rust… En voor het eerst bedenk ik me dat het me eigenlijk helemaal niets kan schelen wat anderen denken, ik doe dit voor mezelf! Ik zal hier sterker door worden! Ik hoop dat ik dat aan jullie kan overbrengen, dat het niet uitmaakt wat anderen denken…

Ik weet niet hoelang ik hier op het eiland blijf. Ik weet dat jullie je kunnen redden zonder mij. Mama komt snel terug, uitgeslapen en sterker dan ooit en dan ben ik er weer helemaal voor jullie!

Kus, 

Mama


Deze fictieve blog is onderdeel van Ik Blog de zomer door van met-k.com

 De eerste blogopdracht:

Je bent op een onbewoond eiland beland (Beschrijf dit) en hebt maar vijf items meegenomen. Welke items zijn dat? Vervolgens schrijf je een brief aan een geliefd persoon waar je bent en wat je mist maar misschien heb je daar alles wat je hartje begeert?

Kleding drama…

Ik beken: ik ben een ramp met kleding kopen. Niet dat ik het niet leuk vind of zo, maar het lukt me vaak niet. Meestal doordat ik iets in mijn hoofd heb… Als je naar iets op zoek bent, dan ga je het niet vinden. Ook ben ik een ramp met keuzes maken!! En ik had maar 1 vrije dag waarop ik het kon kopen! Stresss!

Dit keer was ik op zoek naar een outfit voor een 40 jarige bruiloft. Ik zat te denken aan een broek met een tuniek of zo. Moet toch niet te ingewikkeld zijn zou je denken?? Maar een hele ochtend in Utrecht rondlopen, (winkel in-winkel uit) leverde niets op. Ja, natuurlijk wel voor de kids, terwijl die niet eens mee gaan naar het feest! Het leverde me een hoop frustratie op, dat ook! Wat is er mis met mij? Of is de mode op dit moment gewoon niet mijn smaak?? De behulpzaamheid van het winkelpersoneel was ook op een dieptepunt, terwijl ik toch aardig hulpeloos en vertwijfeld in de paskamers stond… Ik kon wel janken!  

Om 14.15 snel de kinderen uit school gehaald en met de oudste nog naar een ander winkelcentrum gereden. Uiteindelijk in een hele leuke winkel terechtgekomen, Zizzi! (http://www.zizzi.no/en-GB/Collection/Oversigt.aspx) Dit is een winkel met mode voor een grotere maat. Ondanks dat ik flink afgevallen ben heb ik nog steeds geen maatje 36. Zizzi begint bij maat 44 en dat is voor mij perfect! Ook hebben ze lengte maten, niet verkeerd bij mijn 1.83m!! Het personeel is superbehulpzaam en denken echt met je mee!! Hier heb ik een broek met tuniek gekocht, hemdje eronder, klaar! 

Ehm, toen begon thuis de keuze-stress… Ik twijfelde over de broek… Was ie niet te opvallend? Diverse mensen, (die al van mijn shop-crisis wisten), een foto geappt en de reacties waren positief. Niet twijfelen!! ’s Avonds kwam mijn man thuis en die vond de broek helemaal te gek! Maar… het shirt niet… Aaaaarggghhhh!!! Twijfeldetwijfeldetwijfel…. De volgende dag toch nog even naar de Miss Etam, hier 2 hele leuke meiden die mijn keuze stress begrepen! Om de keuze nog moeilijker te maken heb ik nog 2 grijze shirtjes gekocht… Ik kan nu verschillende combinaties maken…

Ik ga eruit komen… Vanavond is het feest… 

Hoeveel tijd kost social media?

Gisteren kreeg ik een berichtje van mijn vriendinnetje dat ze haar Twitter en Facebook gaat opzeggen. Mijn eerste reactie was “waarom?” Ze gaf aan dat het zoveel tijd kost. Ze is continu aan het stressen dat ze tijd tekort komt, maar zit wel meerdere malen per dag op Twitter, Facebook en Instagram. Ze hoopt door twitter en facebook op te zeggen tijd over te houden en rust in huis te krijgen.

Dat gaf me toch wel reden tot nadenken. Hoeveel tijd ben je eigenlijk kwijt aan social media? Zou het echt rust kunnen geven? Zou het ook wat voor mij zijn? Gezien mijn laatste blog; zou het mij ook rust en tijd opleveren? Ik besloot het vandaag eens bij te houden, hoeveel tijd ik vandaag op social media zat. 

Na het ontbijt kijk ik op mijn FB, Twitter en IG, dit is hooguit 5 minuten, ik las daarna even de headlines op de NOS app en daarna door naar het werk. Om 10.00u is mijn koffiepauze en kijk ik weer, ook dit is ca. 5 minuten geweest, ik vind het leuker om met mijn collega’s over het weekend te kletsen. 

Tussen de middag kijk ik wat langer in mijn lunchpauze, nu kijk ik op FB even in de groepen die ik volg, dit zijn een soort lokale marktplaats groepen. Soms komt er iets leuks voorbij, waar je op reageert en dan kost het je wat meer tijd om te reageren, maar vandaag zie ik niet echt iets van mijn gading. Op twitter lees ik nu ook wat meer, klik een paar keer door naar leuke bloggers en 2 advertenties voor sauna’s. Hier heb ik van de week op gezocht en door de “cookies” trekt dit nu weer mijn aandacht. Dan schuift mijn collega aan en leg ik mijn telefoon weg. 

Tegen 3 uur krijg ik een berichtje via IG binnen, hier zat ik op te wachten dus kijk ik snel even! Ik typ een korte reactie en leg de telefoon weg. Als ik thuiskom is mijn man met de BBQ bezig, ik hoef niet te helpen, mag lekker even zitten na een dag werk. Nu pak ik wel even mijn telefoon en scroll rustig door mijn berichten, reageer op een paar. Denk dat dit totaal 20 minuutjes is geweest. Dit was een relax momentje en had ik ook zonder social media genomen!!  

 Als ik de kinderen naar bed heb gebracht kijk ik nog een rondje, begin met typen aan dit blog en wacht tot mijn theewater kookt. Als dan ook mijn man klaar is met de tuin sproeien, gaat de telefoon ook aan de kant en zetten we Netflix aan. 

Al met al denk ik dat ik niet veel tijd win door social media aan de kant te zetten, het is in totaal 45-50min geweest, die ik meer als een soort ontspanning heb gezien. Nu was dit een werkdag, misschien moet ik ook eens op een vrije dag gaan tellen!! 

Hoeveel tijd besteed jij aan FB/Twitter/Instagram??